Ouders kunnen tot wanhoop gedreven worden door het eetgedrag van hun kinderen. Er zijn legioenen kinderen die vooral zweren bij patat, pizza en pannenkoeken. De 3 P's;-) Dit is eten wat uiteindelijk de bijnieren uitput en je kribbig en snel weer hongerig maakt. Hoe doorbreek je de cirkel? Mijn kleine (bijna 2) eet vanaf dat ze vast voedsel begon te eten al dingen zoals:
- Augurk
- Zure haring
- Bloedworst
- Olijven
- Avocado
- Grapefruit
- en net voor haar ontbijt: een maiskolf met boter en zout.
Heb ik een bijzonder kind gekregen? Ik denk niet dat de smaakvoorkeur afhankelijk is van het kind. Smaak leer je aan. Ouders kunnen er (gelukkig) veel invloed op uitoefenen. Natuurlijk zal een kind misschien een voorkeur voor hartig of zoet ontwikkelen, maar tot die tijd kun je een hoop bijdragen aan de smaakontwikkeling van je kind. Nu liep ik laatst met mijn kleine in de stad, toen ze honger kreeg. Ik kocht een bakje olijven en zocht een rustig plekje op een parkeerplaats op. Daar begonnen we te eten. Na een minuut of 5 ging er ineens een autodeur open en stapte er een enthousiaste man uit. Hij zei dat ie ons al een tijdje zat te bekijken en dat ie zo verbaasd was dat ie mijn dochter olijven en stukjes feta zag eten. Zijn kleinkinderen lusten bijna niets. Van pannenkoeken en patat werden ze blij, maar daar buiten wilden ze weinig eten. Het was niet de eerste keer dat ik dit hoorde.

Net nu ik de titel typ, denk ik: Paleo en bananenijsjes, kan dat wel? Met 'paleo' bedoelt men zoiets als "eten zoals we in de oertijd deden". Nu zijn de ingrediënten in dit ijsje helemaal paleovriendelijk, maar toch botst het met mijn beeld van de oermens: zittend bij het vuur met een bananenijsje in zijn hand?! Of een vriezer in hun grot, als we toch in detail treden. Note to self: "Je hoeft niet alles wat je denkt op te schrijven hoor Annemieke". "Oh ja, is ook zo". Op naar het recept!


Toen mijn kleine 2 jaar en 1 week was, zaten we met z'n allen op de bank wat te praten. Het was in de avond. Mijn kleine scharrelde wat in de kamer rond. En ineens. Ineens liep ze naar ons toe met de pot in haar hand: "Kijk, potje plast", zei ze. En dit is hoe ze zindelijk werd, ook de dagen erna. Ik was blij verrast.
Babies die gedragen worden, krijgen de kans de wereld op een rustgevende manier tot zich te nemen. 


